European Classic Series 2017

ECS 2017 Het Relaas.
’t Is ondertussen alweer een week geleden. Toch spookt de pisbak van de Ardennen nog steeds door m’n hoofd. Youtube en Facebook worden nog steeds afgeschuimd, op zoek naar de laatste restjes van het voorbije “main-event”.

Alles begon ook nu weer op donderdag. (de vele uren sleutelen en organiseren even ter zijde) De radio voorspelde die morgen wateroverlast op de weide van RockWerchter. Jammer voor wie daar in ’t gras wilde gaan zitten. Ondertussen kregen wij tussen de dennen perfect raceweer voorgeschoteld. Dit jaar verschijnen we ten tonele met een heuse truck, met dank aan Houthandel Wienen voor het uitlenen. Ik merkte op dat er steeds meer endurance-teams reeds op donderdag komen trainen. Mannen als die van Phase One of Team Force staan er reeds met een 4tal motoren en een 10 tal teamleden en mikken duidelijk op podiumplaatsen. Maar 3 wagens verder staat een eenvoudige grijze camionette, waaruit een krullebol met een stel fabriesen gekropen komt. ’t Is Guy Martin. Hij springt op z’n Africa-Twin hoogpoter en komt het circuit verkennen. Nu al is hij constant omgeven door een 10 tal fans. Hij start vandaag in onze groep. Bij het aanschuiven, voordat we losgelaten worden, staat er een Franstalige medewerker de hele tijd tegen hem te praten. Ik vraag me af of die veel van elkaar verstaan hebben. Mensen die al eens een interview met Mr. Martin hebben gehoord begrijpen wat ik bedoel. De hele dag verloopt vlot. We pakten het voorzichtig aan en slaan de laatste sessie over, wanneer het uiteindelijk toch nog hard begint te regenen.

Tijd om de truck uit te laden. Kris is ondertussen aangekomen om ons nu al bij te staan. Hij schiet direct in actie want de moto’s moeten klaargemaakt worden voor de technische keuring. Nadat de pitbox is ingericht en de catering is opgesteld laten we onze bierkoeler vollopen en eten we, voor wie het moest interesseren, boerenworst met pekesstoemp (merci Leen). Ondertussen is Pascal aangekomen. Hij heeft thuis zijne joker ingezet om er al van dag 1 bij te kunnen zijn. Het bier is net op tijd koud. Na een gezellige avond, verschijnen we vrijdagmorgen fris onder de levenden.

Vandaag arriveren er nog enkele teamleden en zal er gekwalificeerd moeten worden. Voor mij was dat toch nog wat aftasten vermits tijdens de eerste sessie de baan maar half droog was. Voor we eraan begonnen raadde ik Bart thans aan om zoveel mogelijk te profiteren van enig droog weer. Misschien dat het geluk op is bij volgende kwalificatiepogingen en het weer verergert. Wanneer het aan Bart is, is de baan al wat verder opgedroogd. Hij zet direct een goede tijd neer. Bij de tweede kwali. Is het nog steeds droog. De tijden worden nog wat aangescherpt. Goed voor een 32 ste startplaats. Dat is dan perfect in de lijn van de vorige jaren. Tijd voor de nachttraining. Onze nieuwe verlichting valt wel mee en moet hier en daar een klein beetje bijgesteld worden. Voor Bart is het de eerste keer in het donker. Aan z’n gezicht te zien, bij het binnen komen, is ie toch een beetje verschoten. Dit is niet van de poes! Neem het van mij aan. ’s Avonds overlopen we met z’n allen de dag en kruip ik op tijd onder de wol. Wat me nog is bijgebleven van de voorbije dag: JOE BAR toestanden. (voor mensen die de strip kennen) Eerste ronde vliegt er ene zijne armband vlak langs mijn kuip. 500 Meter verder fladdert mijne visierbumper langs mijn hoofd. Ik trek deze er vanaf en gooi hem in de berm, terwijl ik ondertussen natuurlijk zo goed mogelijk de aerodynamische houding blijf aanhouden. Een ronde later verliest er ene zijne demperwol, die ik nog net kan ontwijken.

Zaterdag, het uur van de waarheid. De dag des oordeels. De hele dag door mogen we genodigden ontvangen en zijn alle teamleden present. Ook regent het de hele dag door. Spa-Francorchamps maakt z’n naam waar. Onder racers wordt dit circuit de “pisbak van de Ardennen” genoemd. Net zoals in 2014 sta ik bij de start, net voor het vallen van de Belgische driekleur, weer te trillen op m’n benen. Nadat we het rechte stuk, zonder uit te schuiven, zijn overgelopen springen we op onze machines en stormen we met zo’n 51 tegelijk op “La Source” af. Het plan is om de eerste 2 stints zonder licht te rijden. Daarbij hebben we op voorhand geen rekening gehouden met deze omstandigheden. Ik weet niet of het van aan de zijlijn goed te zien was. Maar van op de motor kan ik je verzekeren dat tijdens die eerste ronde het zicht nog slechter is dan ’s nachts. Na La Source stormen we met z’n allen naar beneden, recht op “Eau Rouge” af. Wel, onder aan “Eau Rouge” vlieg je volledig blind recht in een grote witte wolk, of beter gezegd watergordijn. Dat blijft zo ook op het rechte stuk “Kemmel” dat volgt. Als er nu vóór mij iemand neer gaat zit ik er knal op, nog voor dat ik iets besef. Toch gaat het gas tegen de stuit, want ik ben niet van plan om me te laten inhalen. Wanneer in de tweede ronde de spray wat zakt begin ik aan de inhaalmanoeuvres. De eerste ronde zijn er toch een 6 tal rijders me gepasseerd. Tegen het einde van de stint heb ik ze allen teruggepakt. Hierbij zat ik ronden lang verwikkeld in één van mijn mooiste gevechten ooit met het team van de “Flying Hermans”. Na binnenkomst vielen Maarten en ik elkaar in de armen van puur geluk. We feliciteerde elkaar voor de ten toon gespreide rijkunsten en het toffe duel. Dames en heren: Dit is waarom er geracet wordt! Iedereen zou dit moeten kunnen ervaren… Ah ja. Mijn regenpak paste niet. Ik reed de eerste stint zonder en dus met een totaal doorweekt raceleder. Gelukkig had ik mijn oude pak nog bij. Voor mijn volgende stint had ik 40 minuten tijd om een beetje droog te geraken en me om te kleden. Ondertussen werd vergeefs geprobeerd om m’n handschoenen en laarzen droog te krijgen met een haardroger. Bart maalt ondertussen zijn rondjes af aan een redelijk constant tempo. Na een uur melden we ons al in de top 20. Dat ziet er goed uit. Toch was het zeer moeilijk om van de 19de à 18de plaats hogerop te klimmen in de ranking. Op deze manier gestaag verder koersen blijkt aan het einde uiteindelijk goed voor een 14de plaats. De race werd afgevlagd, vlak na mijn laatste sint. Er zijn een drietal rijders neer gegaan aan “Les Combes” door een gigantisch oliespoor. Men krijgt dit niet opgeruimd waardoor het zwart-witgeblokt gezwaaid wordt om 23u30. We staan dan net in de pits en Bart wordt aangemaand om zich met de motor naar het Parc Fermée te begeven. Na een half uur controle wordt iedereen vrij gegeven en blijkt dat er 1 team zal worden gediskwalificeerd omdat ze met onreglementaire banden hebben gereden. Hierdoor eindigen we 13de. Wat een mooi resultaat!
Hiermee zijn we 2de Belgisch team, eerste Vlaams team, 6 plaatsen na Guy Martin, 19 plaatsen beter dan ons vorig record, enz…. Wauw, al zeg ik het zelf.
Wat ik verder nog onthoud is het hachelijk momentje van Bart . Hij probeerde zolang mogelijk met halve verlichting te rijden om zodoende stroom te sparen. Hierbij moest hij op volle snelheid de schakelknopjes veranderen. Per ongeluk bediende hij de aan/uit knop hierdoor valt alles uit dus geen licht meer, maar ook geen ontsteking meer. Wanneer hij merkte wat er aan de hand was en de knop terug aanzette sprong de motor met een knal in één keer terug in full power. Bangelijk zo op hellingshoek in volle koers…
Nadat er een beetje met cava werd rond gespoten wordt er stevig gefeest. Mike is dit jaar komen dj spelen. Dus stevige muziek verzekerd. De box naast ons kon er ook iets van. Ook zij hadden ook een muziekinstallatie bij en maakte er een soort karaokee van. Ondanks het slechte weer konden we toch genieten van de steun van vele supporters. Onze pitbox was ook deze editie volledig gevuld.

Dank
Zonder jullie supporters, sponsors en helpers is zo’n raceweekend niet mogelijk. We zijn geen beroepspiloten en proberen alles rond te krijgen op onze eigen manier. Het is mooi te zien hoe vlot alles is verlopen. Zo kregen we van meerdere mensen te horen dat onze pitstops bij de snelste waren. Ook hoorde ik vertellen dat ons team altijd goed in de watten wordt gelegd. Dat doen Bart en ik niet. Daar zorgen zij zelf voor. Zij leggen ons in de watten. Prachtig.
Ik hoop dat iedereen er veel plezier aan beleefd heeft, Bart en ik in elk geval wel.
Daarin boven kost het ook wel wat en daarom:

Met de steun van onze sponsors:
IWS, RusTony, Vedeha, Oil & Vinegar, Karel Wienen, Felix & Jos, Peeters Jurgen,
Studio Maurice, Deep Creek Cycleworks, Garage Alenus, Sportcentrum ’t Kanaal

Volgend:
Misschien Petrolhead Sunday 10 september op Zolder. Dit is een demo (geen race)
Hun programma is nog wat onduidelijk, vandaar… Ik houd jullie tijdig op de hoogte

Sportieve groeten,
Christophe
RusTony Classicracing

Classic endurance racing RusTony ClassicRacing Caferacer MotoMartin
Classic endurance racing RusTony ClassicRacing Caferacer MotoMartin
Classic endurance racing RusTony ClassicRacing Caferacer MotoMartin
Classic endurance racing RusTony ClassicRacing Caferacer MotoMartin
Classic endurance racing RusTony ClassicRacing Caferacer MotoMartin
Classic endurance racing RusTony ClassicRacing Caferacer MotoMartin